|
|
|
سوره دهر(انسان) به همراه ترجمه آيات
|
بِسمِ اللَّهِ
الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام
خداى رحمان و رحيم
|
هَلْ أَتى عَلى الانسنِ
حِينٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُن شيْئاً مَّذْكُوراً(1)
آيا
بر انسان روزگارانى بگذشت كه چيزى قابل ذكر نبود؟
|
إِنَّا خَلَقْنَا
الانسنَ مِن نُّطفَةٍ أَمْشاجٍ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَهُ سمِيعَا
بَصِيراً(2)
ما او را
از آب نطفه مختلط (بى حس و شعور) خلق كرديم و داراى قواى چشم و گوش
(و مشاعر و عقل و هوش ) گردانيديم |
إِنَّا هَدَيْنَهُ
السبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً(3)
ما به
حقيقت راه (حق و باطل ) را به انسان نموديم (و با تمام حجت بر او
رسول فرستاديم ) حالا خواهد هدايت پذيرد و شكر اين نعمت گويد و
خواهد آن نعمت را كفران كند
|
إِنَّا أَعْتَدْنَا
لِلْكَفِرِينَ سلَسِلا وَ أَغلَلاً وَ سعِيراً(4)
ما براى
كيفر كافران غل و زنجيرها و آتش سوزان مهيا ساخته ايم |
إِنَّ الاَبْرَارَ
يَشرَبُونَ مِن كَأْسٍ كانَ مِزَاجُهَا كافُوراً(5)
و
نيكوكاران عالم (كه حضرت على و فاطمه و حسن و حسين (عليهماالسلام )
و شيعيانشان به اجماع خاصه و اخبار عامه مقصودند) در بهشت از شرابى
نوشند كه طبعش (در لطف و رنگ و بوى ) كافور است |
|
برای دیدن ادامه آیات کلیک کنید |
|
|
|
|
سوره انسان:
اين سوره هفتاد و ششمين سوره قرآن در
ترتيب مصحف موجود و نود و ششمين سوره به ترتيب نزول است. سي و يک آيه، 240 واژه
و 1054 حرف دارد. اين سوره از آن رو "انسان" خوانده شده که در آغاز آن از خلقت
انسان سخن رفته است. اسم هاي ديگري که بر آن اطلاق کرده اند عبارتست از: هل اتي
علي الانسان، هل اتي، دهر، امشاج و ابرار. در مسئله مکان نزول سوره، ميان علما
اختلاف نظر است. بعضي آن را در شمار سوره هاي مدني و برخي آن را از جمله سوره
هاي مکي دانسته اند و گروهي قائل به تفصيل شده و مي گويند بخشي از آن در مدينه
و قسمت ديگر در مکه نازل شده است. علامه طباطبايي مي گويد: اين سوره به شهادت
سياقي که دارد، همه و يا حداقل 12 آيه نخست آن در مدينه نازل گشته است. در آغاز
اين سوره سخن از آفرينش انسان و مجهز نمودن او به نيروي شنوايي و بينايي و
هدايت وي به صراط مستقيم است. آنگاه انسان ها را به دو گروه شاکر و کفور تقسيم
مي کند و پاداش گروه اول و جزاي دسته دوم را ذکر مي فرمايد. پس از آن به بيان
اعمال ابرار، وصف ثواب آنان نزد خدا و نزول قرآن از جانب خدا مي پردازد و آنگاه
پيامبر خود را به صبر، ياد خدا و عبادت در شب امر مي کند. سوره، با بيان اين
نکته که قرآن تذکره و پندي است براي همه مردم و با فراخواندن به ايمان و عمل
بدانچه در قرآنست، ختم مي شود. مفسران شيعه و اهل سنت گفته اند که مراد از
ابرار مذکور در آيه، که به نذر خود وفا مي کنند و افطار خود را در سه شب متوالي
به مسکين، يتيم و اسير مي بخشند، حضرت علي (ع) حضرت زهرا (س) و حسنين – عليهما
السلام – هستند.
|
کپی برداری از مطالب سایت فقط با ذکر منبع مجاز میباشد .
All Rights Reserved 2005-2007 © by www.goleyas.741.com